In een wereld die vaak in zwart-witkleuren kijkt, ontvouwt Alessandro’s leven zich in levendige kleuren. In dit interview heb ik het genoegen gehad om kennis te maken met Ale, een non-binaire modefotograaf wiens reis een verhaal is van licht en schaduw. Van Dominicaanse afkomst, geboren en getogen in Milaan en nu bloeiend in de creatieve scene van Wenen, praat Ale over transformatie en transcendentie. Een reis die door de kruispunten van ras, klasse en gender weeft, normen uitdaagt en de schoonheid van diversiteit viert.

Kun je ons iets over jezelf vertellen?

Mijn naam is Alessandro, ik ben een 25-jarige modefotograaf met Dominicaanse afkomst, maar ik ben opgegroeid in Milaan. De afgelopen anderhalf jaar heb ik me ondergedompeld in de mode- en creatieve scene van Wenen.

Ik ben niet het type persoon dat zich aan slechts één ding vastmaakt. Ik hou ervan om me in verschillende hobby’s en activiteiten te verdiepen—ik ben altijd aan het lezen, soms aan het schrijven, en je kunt me misschien zelfs breien of yoga doen zien. Ik begin veel projecten, ook al maak ik ze niet altijd af, en dat vind ik helemaal prima.

Ik probeer een goed aantal vriendschappen te onderhouden. Of het nu gaat om samen doorbrengen of nieuwe connecties maken, ik gedij bij het delen van ervaringen en samen herinneringen creëren. Hoewel ik van mijn alleen-tijd geniet, gaat niets boven het plezier van verbinding met anderen.

Wat betekent seksualiteit voor jou, en hoe is jouw begrip ervan in de loop der tijd geëvolueerd?

Voor mij is seksualiteit slechts een deel van wie ik ben, niet het hele verhaal. Het is belangrijk, zeker, maar het definieert me niet volledig. Soms lijkt het alsof mensen zich op dat ene aspect van ons richten, maar er is zoveel meer aan wie we zijn. Terwijl ik ben gegroeid en meer over mezelf heb geleerd, heb ik beseft dat hoewel mijn seksualiteit een groot deel van mij is, het niet het enige is dat ertoe doet.

In hoeverre denk je dat je identiteit en seksualiteit als non-binair individu je artistieke expressie en de thema's die je kiest om vast te leggen door je lens hebben beïnvloed?

Zeker, mijn wezen sijpelt in mijn werk. Wanneer ik ervoor kies om non-binaire/trans personen of leden van BIPOC-gemeenschappen te portretteren, is het een bewuste viering van onze collectieve pracht. Het is een bevestiging van de schoonheid die inherent is aan onze diversiteit. Ik doe dit niet alleen als een daad van representatie, maar als een geloof in de onvertelde verhalen en onontdekte facetten van onze identiteiten. Er is een universum aan verhalen in ons, wachtend om onthuld te worden, en door mijn lens probeer ik die verhalen aan het licht te brengen, om het volledige spectrum van wie we zijn te eren.
 

Hoe uit je je seksuele verlangens en voorkeuren, en welke factoren beïnvloeden ze (bijv. gender, aantrekkingskracht, kink, trauma, etc.)?

Wat ik nu leuk vind en mijn voorkeuren zijn absoluut heel anders dan die van 5 jaar geleden, bijvoorbeeld. In de loop van de tijd heb ik veel superstructuren en verwachtingen losgelaten die anderen misschien van mij hadden, en die in werkelijkheid niet bij mij hoorden. Zolang er respect en instemming zijn, is seksualiteit een veld van spel en verkenning. Er zijn geen vastgestelde tijdlijnen, verplichte stappen of waarheden die voor iedereen gelden. Ik geloof dat dit de belangrijkste les is die me hielp om met trauma om te gaan en me beter over mijn lichaam te laten voelen.

Hoe navigeer je de intersectionaliteit van je seksuele identiteit met andere aspecten van je identiteit, zoals ras, klasse, vermogen of religie?

Als LatinX, bruin, non-binair persoon uit een bescheiden achtergrond is het navigeren van sociale kringen lastig. Ik ben voorzichtig met wie ik me omhang, en zorg dat discriminatie geen onderdeel van de deal is. Maar laten we eerlijk zijn, het is zwaar daarbuiten. Verschillende plekken zien dingen anders; sommigen begrijpen het, anderen niet. Mijn eigen ervaringen laten zien hoe mensen dingen op allerlei manieren zien. Ik heb te maken gehad met homomannen die mij alleen als een raciaal ding zien, en heteromannen en bi-mannen die alleen mijn uiterlijk zien. Met al dat omgaan heeft me geleerd om de 'male gaze' te negeren en geen tijd te verspillen aan discussiëren met mensen die hun privilege niet begrijpen. Ik kies ervoor om mijn energie te sparen voor dingen die ertoe doen en mezelf eraan te herinneren dat ik meer waard ben dan nauwdenkende meningen.

Welke uitdagingen heb je ervaren bij het uiten van je seksuele verlangens en behoeften, en hoe heb je ze overwonnen?

Ik heb altijd geprobeerd mezelf op de eerste plaats te stellen en naar mijn behoeften te luisteren. De stereotiepe homocultuur van casual seks, bijvoorbeeld, was nooit een plek waar ik veel kwam of waar ik me veilig kon voelen. Nu ben ik in een langdurige relatie met mijn partner en met hen heb ik de kans om te ervaren wat ik maar wil. Ik besef allereerst dat ik mezelf misschien enkele kansen heb ontzegd, maar aan de andere kant ook en vooral hoeveel het persoon voor je en het kunnen communiceren van je verlangens echt ertoe doet.

Hoe zie je een meer inclusieve en vervullende seksuele cultuur voor je die diverse seksuele identiteiten en expressies omarmt, en hoe kunnen we daarheen werken?

De strijd tegen vooroordelen en stereotypen blijft cruciaal, evenals de behoefte aan informatieve dialogen en veilige ruimtes. Het is hartverwarmend om te zien hoe de jongere generatie zelfverzekerd haar seksualiteit en genderexpressie verkent. Toch is het essentieel voor ons allemaal, queer en trans personen, om vast te houden aan het geloof dat we onze relaties, ons begrip van familie en onze ervaringen van vreugde kunnen herdefiniëren. Trans, Queer of Black vreugde ervaren en creëren is mogelijk. We moeten het idee omarmen dat onze lichamen schatten zijn, en dat er een wereld van mogelijkheden op ons wacht, rijk aan nieuwe verhalen en bevestigingen van onze waarde.