Wat gebeurt er wanneer je een camera oppakt en niet alleen de wereld, maar ook jezelf ziet—je angsten, je verlangens, je waarheid—in scherpte komen? Voor Enrique, een 24-jarige fotograaf die opgroeide in Brussel en nu zijn thuis vindt in Berlijn, werd fotografie zijn manier om te begrijpen wie hij was en wie hij kon zijn.

Fotografie is voor Enrique meer dan kunst; het is een rebellie en een openbaring. Hij groeide op in een conservatief gezin uit de arbeidersklasse en pakte zijn eerste camera op als reddingslijn—een manier om zijn identiteit te verkennen, maatschappelijke normen uit te dagen en zijn fantasieën tot leven te brengen. Zijn portretten nodigen ons uit in een wereld waar intimiteit en fantasie samenkomen, en zelfontdekking een stille maar krachtige daad van rebellie wordt.

In dit interview reflecteert Enrique op hoe creativiteit zijn reis vormgaf, de momenten die zijn identiteit bepaalden, en de elektrische verbinding tussen kunst en authenticiteit. Want soms komt de meest ware versie van onszelf pas in scherpte wanneer we durven te creëren.

Kun je ons iets over jezelf vertellen?

Mijn naam is Enrique, ik ben 24 jaar oud, geboren en getogen in Brussel en onlangs verhuisd naar Berlijn. Ik heb grafisch ontwerp gestudeerd en ben 4 jaar geleden begonnen met fotografie.

Ik ben een fotograaf die queer mensen, geliefden en vrienden in alle vormen portretteert. Intimiteit vastleggen. Beïnvloed door mode, make-up en cinema, ik heb ook de neiging om persona's en fantasieën tot leven te brengen. 

Hoe zou je jezelf als creatief persoon beschrijven?

Mijn werk is absoluut verbonden met mijn zelfontdekking. Ik gebruikte fotografie zelfs als hulpmiddel om mijn seksualiteit te begrijpen en mijn fantasieën te visualiseren. Het was cruciaal voor me om te begrijpen waar ik naar toe trok. Door het door een lens te bestuderen werd het duidelijker.

Wat was je inspiratie voor dit editorial, en hoe ontwikkelde het zich gedurende het proces?

Toen ik begon met het plannen van dit editorial, werd ik aangetrokken door het idee van iets goths, punks en een beetje rebels. Maar naarmate het visioen vorm kreeg, ging het minder over de esthetiek en meer over de persoon in het middelpunt, Gigi, een van mijn beste vrienden. 

We ontmoetten elkaar kort nadat ik naar Berlijn was verhuisd, en hem fotograferen voelde als een verlengstuk van onze verbinding, een manier om zijn zelfvertrouwen en sensualiteit te verkennen door lingerie. Hem zien omarmen van zijn lichaam en identiteit tijdens de shoot was transformatief, niet alleen voor hem, maar ook voor mij. Het was alsof de lingerie hem een soort kracht gaf, een stille maar onmiskenbare bevestiging van wie hij is.

Geïnspireerd door de gedeconstrueerde en rebelse stijl van Ann Demeulemeester, speelde ik met bleke tinten en gotische invloeden om een koude, buitenaardse rand aan de shoot te geven. Maar het echte verhaal was Gigi: de manier waarop hij elk frame opeiste, kracht met kwetsbaarheid combineerde, en dit omzette in iets veel groters dan alleen een fotoshoot. Het ging over zelfexpressie, zelfacceptatie en de moed om onomwonden te bestaan. En voor mij was het een privilege om dat vast te leggen.

Kun je beschrijven hoe je als kind begon je seksualiteit te begrijpen en te verkennen? Waren er tijdens je vormende jaren cruciale momenten die je begrip van je seksuele identiteit vormgaven?

Ik ben altijd naar jongens getrokken. Het was altijd een bewijs. Er tegenaan gaan was een andere ervaring. Ik gaf mezelf de kans om mijn seksualiteit volledig te omarmen toen ik mijn eerste camera kreeg. Dit hulpmiddel liet me nieuwsgieriger voelen naar mannelijke lichamen. Ik stond mezelf toe om mannen aantrekkelijk te vinden. Me focussen op lichaamsdelen, de modellen positioneren, de set ontwerpen om lichamen en lichten samen te brengen. Het bracht me in een euforische fase waardoor ik begreep dat het goed was.

Hoe hebben maatschappelijke of culturele verwachtingen rondom gender en seksualiteit je reis van zelfontdekking beïnvloed?

Ik kom uit een arbeidersgezin, enigszins conservatief. Waarin familie macht heeft over gender en seksuele bevestiging. Heteroseksualiteit was de enige manier om de wereld te ondergaan. Een man zijn. Geobsedeerd zijn over meisjes. Maar alles veranderde toen ik besloot de macht terug te nemen en mijn wereld anders te zien.

Hoe gebruik je fotografie als hulpmiddel om maatschappelijke normen rondom seksualiteit en identiteit aan te pakken en uit te dagen?

Fotografie is en zal altijd een politieke verklaring zijn. Alleen al door mijn fantasieën uit te beelden, maak ik een verschil. 

Als je terugkijkt op je reis, welk advies zou je geven aan iemand die worstelt om zijn identiteit te verzoenen met maatschappelijke normen?

Neem de tijd om jezelf echt te begrijpen, er is geen haast, geen noodzaak om alles in één keer uit te hebben. Seksualiteit, gender en zelfbevestiging kunnen gedurende je leven evolueren, en dat is niet alleen oké, het is prachtig. De sleutel kan zijn om een hulpmiddel te vinden dat je helpt jezelf uit te drukken, iets dat aanvoelt als een veilige ruimte om te verkennen en te reflecteren. Of het nu kunst, drag, lingerie, schrijven, fotografie of iets heel anders is, dat uitlaatklep hebben kan transformatief zijn. Wat er het meest telt is trouw zijn aan wie je bent, die waarheid laten doorkomen in welke vorm dan ook die voor jou het meest authentiek voelt, vandaag, morgen en in de jaren die komen.

Fotografie:
Enrique Vasquez-Heredia Nikiema
Model:
@gigiteque