Identiteit in steken: hoe mode Ivan Hunga Garcia’s weg werd naar het herwinnen van zichzelf
TekstGuillermo Seis
Portret bij het interview met Ivan Hunga Garcia: een man in een zwarte kanten bh en slip op een leren bank. FOD Full of Desire journal
Zelfontdekking komt zelden met een kaart. Voor de een is het een langzaam ontrafelen, een reeks stille momenten wanneer we alleen zijn met onze gedachten. Voor anderen is het als het afpellen van lagen verwachtingen, zowel die van onszelf als die van de maatschappij, totdat we iets rauws en echts bereiken. In een wereld die ons vaak onder druk zet om in nette hokjes te passen, vond Ivan Hunga
Garcia, een creatieveling van Embie die in Porto woont, zijn waarheid in iets dat schijnbaar eenvoudig is: stof. Maar het was niet zomaar mode; het was een vorm van herovering. Hij baant zich een weg in de wereld van couture, waar mode niet alleen wordt gedragen, maar diep wordt gevoeld. Zijn werk overstijgt kledingstukken en wordt een vorm van creatieve verkenning, een manier om de grenzen van zelfexpressie te verleggen en maatschappelijke normen uit te dagen. Terwijl we Ivans verhaal verkennen, ontrafelen we de universele draden die ons allemaal verbinden: identiteit, intimiteit en het moed dat nodig is om authentiek te leven. Dit herinnert ons eraan dat de meest persoonlijke reizen vaak iets diep menselijks in ons allemaal aanspreken.
Kun je ons iets over jezelf vertellen?
Een Embie, geboren in het Portugese platteland, januari 2000, Steenbok. Tweelingen-maan. Leeuw-ascendant. Boogschutter-Venus. INTJ
Momenteel: woont in Porto, PT, werkt parttime in de mode en ontwerpt onderzoek, en studeert parttime technologie.
Waren er specifieke keerpunten in je reis die je in staat stelden je seksualiteit en identiteit vollediger te omarmen?
Een specifiek keerpunt was toen ik door de pandemie gedwongen was om bij mezelf stil te zitten. Als iemand die zich van nature isoleert, kanaliseerde mijn gevoel van identiteit innerlijke fantasieën naar een materieel en fysiek milieu dat ik uitsluitend zelf had ontworpen. Tot die tijd was het onpraktisch of onnodig om in die gedachten te investeren en ze te ontsluiten als aanvulling op het dagelijkse ritueel van een student in 2020. Ik presenteerde mezelf aan de maatschappij met een nieuw gevoel van controle over het narratief en de sociale/externe perceptie.
Hoe zou je jezelf als creatieveling beschrijven? Zie je verbanden tussen je creatieve werk en seksualiteit, en draagt seksualiteit daaraan bij? En biedt deze creatieve drang je een vorm van zelfreflectie en zelfontdekking?
Ik omarm het paradigma van hyper-sensuele expressie met een aseksuele mindset die mijn karakter heeft gevormd. En ik denk dat dat in mijn creatieve drang doorschemert. Uiteindelijk hangt elk concept en elke benadering af van de context waarin het wordt gepresenteerd. Daarom verwacht ik dat de kunstwereld BDSM en 'suggestieve' codes ziet als een sociaal-culturele dialoog, in plaats van mij (of iemand anders) als individu in het publieke oog te seksualiseren.
Hoe gebruik je mode als hulpmiddel om maatschappelijke normen rondom seksualiteit en identiteit aan te pakken en uit te dagen?
Deze vraag is nauw verweven met de vorige. Iedereen heeft de uitdrukking 'Sex sells' gehoord of gebruikt. Modecampagnes zijn daar een voorbeeld van. Hoewel we als collectief zo bang zijn om onze verlangens en behoeften op ontspannen toon uit te drukken. Dat gebrek aan seksualiteit in de manier waarop we communiceren, is wat misverstanden over waarden en gedrag aanwakkert. Het brengt ook echt in perspectief hoe mensen hun lichaamstaal en lichaamsverzorging consumeren en uitdrukken.
Zie je lingerie of ondergoed als een medium om traditionele opvattingen over gender, intimiteit of seksualiteit uit te dagen of te herdefiniëren? Hoe heeft dit je relatie met je lichaam of met anderen beïnvloed?
Lingerie is een laag die altijd aanwezig is, maar soms over het hoofd wordt gezien, omdat het niet zichtbaar is. Ik zie die items als ontwerpopgaven met het potentieel om lichamelijke euforie te versterken in de verschillende verhalen van zelfhaat. Ik vind het concept van kiezen op basis van wat je date misschien aantrekkelijk vindt, of puur door iemand anders gekozen worden, niet prettig. Voor mij voelt dat als een proces van depersonalisatie. Het moet van binnenuit komen, totdat die laag is afgenomen en je op je meest kwetsbare punt bent, daar waar je het dichtst bij je huid bent. Dit geldt niet voor rollenspel.
Hoe ontwikkel je je relatie met identiteit, intimiteit en zelfexpressie vandaag de dag verder?
Ik geef mezelf en iedereen om me heen de ruimte om te accepteren dat onze prioriteiten elke dag kunnen veranderen, zonder verwachtingen, wanneer elk individu uitkijkt naar zijn eigen gevoel van voldoening en gemak. Het is normaal dat dingen vluchtig zijn, en dat geldt ook voor gevoelens en alles wat als gegarandeerd kan worden gezien.