Intieme verhalen: Nico Damian Lenz' artistieke verkenning van identiteit
TekstGuillermo Seis
A person with short, light brown hair is seated against a beige wall. They are wearing a maroon leather jacket over red lingerie, consisting of a cropped top and matching briefs.
De hartslag van Berlijn is een ritme waar Nico Damian Lenz altijd op meebeweegt. Nico groeide op in een stad die balanceert op de grens tussen creativiteit en chaos en vond zijn stem door de lens van een camera. Zijn pad was niet altijd duidelijk; hij sprong tussen het drukke nachtleven en stille momenten op zijn balkon en in zijn tuin, waar hij zijn planten en zijn gedachten verzorgde. Deze momenten van eenzaamheid geven hem houvast en bieden een uniek perspectief op de verhalen die hij vastlegt. In dit interview vertelt Nico hoe hij de lagen van maatschappelijke normen afpelt en zijn kunst gebruikt om zijn seksualiteit en identiteit te verkennen en te uiten. Hij praat over de uitdagende balans tussen het najagen van een creatieve carrière en persoonlijke passies, de bevrijding die hij ervaart door zich los te maken van heteronormatieve verhalen, en het belang van het creëren van inclusieve ruimtes binnen de queer community.
Kun je ons iets over jezelf vertellen?
Ik ben Nico, geboren en getogen in Berlijn. Mijn leven is altijd gekenmerkt door visuele prikkels die ik opneem, wat me ertoe aanzette om fotografie te studeren met een focus op concept. De arbeidsmarkt in de creatieve industrie is zeer competitief, dus ik draai me rond met verschillende bijbanen en focus me op persoonlijke projecten.
Ik zou mezelf een introvert beschrijven omdat ik erg van tijd alleen hou, vooral wanneer ik allerlei dingen in de tuin of op mijn balkon laat groeien. Het geeft me op de een of andere manier houvast. Desondanks hou ik ervan om met vrienden uit te gaan. Als ik dat doe, neem ik alle ervaringen op, maar ik ben ook de eerste die weggaat. Dat aan mezelf toegeven was moeilijk.
Hoe zou je jezelf als creatief persoon beschrijven? Zie je verbanden tussen je creatieve werk en je seksualiteit, en draagt je seksualiteit daar ook aan bij? En stelt dit creatieve vermogen je in staat om op een bepaalde manier naar jezelf te kijken en jezelf te ontdekken?
Ja, mijn werk wordt sterk beïnvloed door mijn seksualiteit. Het loopt echter niet door in al mijn projecten; sommige hebben een strikt documentair karakter en gaan over totaal andere onderwerpen. Om inspiratie voor mijn creativiteit te vinden, volg ik veel fotografen en bekijk ik hun portfolio's, waarbij ik observeer hoe ze hun werk cureren, rangschikken en selecteren. Ik plan graag elk individueel beeld, zodat ik mijn gedachten nauwkeurig kan uitvoeren. Door me meer te focussen op queer lichamen, intiem maar buiten seksuele contexten, kon ik me losmaken van dominante heteronormatieve verhalen, vooral aan het begin van mijn fotografische reis.
Hoe gebruik je fotografie als middel om maatschappelijke normen rondom seksualiteit en identiteit aan de kaak te stellen, te documenteren en uit te dagen?
Ik fotografeer de persoon tegenover me zoals ik die van nature zie. Wat op de foto te zien is, kan ook door anderen worden gezien. Het is aan de interpretatie van de kijker of hij het als een uitdaging of als een verlangen ziet. Natuurlijk weerspiegelen mijn foto's mijn benadering van seksualiteit en hoe open ik daarover ben of niet. Ik kan niet ontkennen dat ik het geweldig vind als mensen over mijn werk praten, omdat dit extra context creëert.
Wat betekent seksualiteit voor jou, en hoe is je begrip van je eigen seksuele en persoonlijke identiteit door je leven en je carrière als fotograaf geëvolueerd?
Seksualiteit speelt al een grote rol in mijn leven. Ik zou mezelf beschrijven als een open persoon die zijn verlangens op een onverplichte manier wil uitleven, maar dat heb ik pas een tijdje kunnen doen. Sociale druk, vooral binnen de witte gay community, neigt in bepaalde kringen naar monogamie of slut-shaming. Toch vind ik het soms echt geweldig om op Grindr een date te zoeken en mijn verlangens met hem te verkennen. Dat is waar ik van geniet!
Ik denk dat je als je mijn nieuwste werken vergelijkt met die uit mijn beginperiode, een neiging naar een vorm van bevrijding zult zien.
Hoe ga je om met de intersectionaliteit van je seksuele identiteit met andere aspecten van je identiteit, zoals ras, klasse, beperking of religie?
Binnen de queer community zou ik mezelf beschrijven als bevoorrecht. Opvoeden in Berlijn, een hotspot voor de internationale gemeenschap, brengt vanzelfvoetend voordelen met zich mee. Opgaan als gay was hier minder uitdagend. Totdat ik naar mezelf luisterde en mijn eigen verlangens volgde, had ik de neiging mezelf te omringen met gays die binnen hun witte community bleven. In retrospectief hadden zij ook klassistische en racistische opvattingen, wat zeer gebruikelijk is in de gay community in Berlijn.
Ik heb nieuwe vrienden gemaakt, en tegenwoordig ben ik blij om mezelf te omringen met veel internationale queers die mijn horizon verbreden en me helpen mijn privileges te herkennen. Ik kan alleen maar hetzelfde wensen voor mijn vrienden van jaren geleden.
Welke uitdagingen heb je ervaren bij het uiten van je seksuele verlangens en behoeften, en hoe heb je die overwonnen?
Opgaan in Berlijn betekende dat ik op jonge leeftijd mijn eigen seksuele voorkeuren moest confronteren. Tot op de dag van vandaag geniet ik af en toe nog van casual seks. Ik probeer mijn seksuele partners echter langdurige relaties te laten worden, of nog beter, friends with benefits. Elke keer proberen we dingen uit die we leuk vinden. Het moet gepassioneerd zijn, zonder dat er schaamte zichtbaar is, en als dat er is, kunnen we zonder aarzeling communiceren. Ik ben nu heel direct over mijn behoeften.
Maar het kostte me tijd om mijn behoeften op hetzelfde niveau te stellen als die van mijn partner. Ik dacht ooit dat er in de grote stad altijd een betere partner te vinden was, maar te selectief zijn belemmert iemands horizon alleen maar.
Hoe stel je je een meer inclusieve en vervullende seksuele cultuur voor die diverse seksuele identiteiten en uitingen omarmt, en hoe kunnen we daarheen werken?
Een geweldig voorbeeld is het jaarlijkse queer festival 'Whole', waar muziek, performance, kunst en seks allemaal een plek hebben. Zo veel verschillende subculturen van de queer communities komen samen en leren elkaar te respecteren. We moeten radicaal zijn: er zouden meer queer-owned ruimtes moeten zijn, omdat we onszelf kunnen ontwikkelen en vinden buiten de beperkingen van kapitalistische uitbuiting en heteronormatieve maatschappelijke structuren. Deze structuren zijn precies wat onze bevrijding verhindert.
A person with short, light brown hair is seated against a beige wall. They are wearing a maroon leather jacket over red lingerie, consisting of a cropped top and matching briefs.