Wat betekent het om queer te zijn in een wereld die onze bestaan vaak ontkent? Hoe herstellen we van de littekens van schaamte en afwijzing? Hoe vieren we onze seksualiteit als een geschenk, niet als een vloek? Dit zijn enkele van de vragen die Christian, een creatieve copywriter uit Wenen, verkent in ons nieuwste redactionele stuk. Putten uit zijn persoonlijke reis van zelfontdekking en zelfexpressie, nodigt Christian ons uit om onze aannames en vooroordelen over seksualiteit te heroverwegen, en de diversiteit en schoonheid van de menselijke natuur te omarmen. 

Kun je ons iets over jezelf vertellen?

Mijn naam is Christian en ik woon in de stad Wenen, waar ik werk als creatieve copywriter. Ik kom uit een eenvoudige familie in het Oostenrijkse platteland. Ik verliet huis toen ik jong was, niet omdat het een vreselijke plek was, maar omdat het gewoon niet de juiste plek voor mij was. Ik was op zoek naar een plek waar ik mezelf vrij kon uiten, door middel van poëzie, dansen of schilderen. Nu ik me mijn dertigste nader, heb ik het gevoel dat ik het kind in mij voed dat vergeten en onderdrukt was door mijn omgeving. Ik geef hem wat hij altijd had gewild: een kans om vrij te zijn, plezier te hebben, te verwonderen en te helen.

Wat betekent seksualiteit voor jou, en hoe is je begrip ervan in de loop der tijd geëvolueerd?

Seksualiteit vormt de kern van mijn schrijfwerk, het beïnvloedt de manier waarop ik naar mezelf en de wereld om me heen kijk. Het vormt hoe ik handel en reageer, hoe ik me laat meevoeren en aanpas, aan elke omstandigheid. Seksualiteit zit in alles - maar voor mij gaat seksualiteit niet altijd over seks. Het kan verborgen en stil zijn, of luid en trots. Het kan onderdrukt en verwrongen zijn, of geuit en bevrijd. Het kan een bron van pijn zijn, of een bron van vreugde. Ik leerde het te omarmen, te vieren, te delen. Dat veranderde alles.

Hoe uit je je seksuele verlangens en voorkeuren, en welke factoren beïnvloeden ze (bijv. gender, aantrekkingskracht, kink, trauma, etc.)?

Als queer mensen dragen we vaak een zware last van schaamte met ons mee, soms geplant in ons sinds we kinderen waren. Dit kan het moeilijk voor ons maken om uit te spreken wat we willen en nodig hebben van anderen. Lange tijd dacht ik dat de enige manier om hiermee om te gaan was om anonieme hookups te zoeken - want wie geeft er om wat een vreemde van je vindt, toch? Het is makkelijker dan het risico lopen op afwijzing van iemand van wie je houdt. En bovendien, als je opgroeit in een landelijk gebied, is dat vrijwel de enige optie die je hebt. Ik weet dat ik hier niet alleen was. Veel queer mensen, vooral homomannen, hebben zo geleefd. Maar naarmate ik ouder werd, besefte ik dat dit niet was waar ik naar op zoek was (voor mij). Seks gaat niet over met een lading in je reet weglopen. Seks gaat over verbinding, vertrouwen, gezien worden en iemand anders zien.

Hoe navigeer je de intersectionaliteit van je seksuele identiteit met andere aspecten van je identiteit, zoals ras, klasse, vermogen of religie? 

Als witte, middenklasse homoman die op 18e leeftijd uit de kerk is gestapt, denk ik niet dat ik veel te dragen heb aan dit gesprek. Er zijn anderen die meer uitdagingen ervaren vanwege hun intersectionele identiteiten. Maar ik probeer wel bewust te zijn van hoe intersectionaliteit andere mensen of mijn mogelijke partners beïnvloedt.

Welke uitdagingen heb je ervaren bij het uiten van je seksuele verlangens en behoeften, en hoe heb je ze overwonnen?

Communicatie is de sleutel, zo eenvoudig en voor de hand liggend als het klinkt. Het gaat erom mensen te vinden die je begrijpen, die je ervaringen delen. Ik weet dat het soms moeilijk is om je te openen, maar hoe vaker ik dat deed, hoe makkelijker het werd. En soms helpt het om je af te vragen: wat is het ergste dat er kan gebeuren? Meestal is het niet zo erg. Als het gaat over de keren dat ik me heb geopend, heb ik eerlijk gezegd nooit iemand heb gehad die slecht reageerde. Het is een van die dingen waar je je meer zorgen over maakt dan nodig. Gewoon doen en geduldig zijn met jezelf. Als queer mensen moeten we schaamte onleren. En dat kost tijd.

Hoe zie je een meer inclusieve en vervullende seksuele cultuur voor je die diverse seksuele identiteiten en uitingen omarmt, en hoe kunnen we daar naartoe werken?

We hebben allemaal een rol te spelen hierin, door gesprekken te beginnen zonder schaamte en te erkennen dat we een gemeenschappelijke angst delen: beoordeeld worden. Het doet me denken aan een van de aardigste dingen die iemand ooit tegen me heeft gezegd, een vriend die tegen me zei: "Ik heb het gevoel dat ik je alles kan vertellen, en je zult me niet oordelen", en ik hoop dat we ons allemaal altijd zo kunnen voelen.

Fotografie:
Pascal Schrattenecker