Op een gegeven moment in ons leven worstelen we allemaal met de vraag: Wie ben ik eigenlijk? Voor Christopher was het antwoord niet altijd duidelijk. Hij groeide op in een klein, conservatief dorp in Oostenrijk, waar queer zijn een onzichtbaar deel van het landschap was—niet erkend, niet uitgesproken. Maar diep van binnen wist hij altijd dat hij anders was. 

Vandaag beweegt Christopher tussen de queer gemeenschappen van Wenen en Berlijn, maar het pad naar zelfacceptatie was allesbehalve lineair. Door kunst, vriendschap en het moedig omarmen van zijn identiteit heeft hij geleerd intimiteit en zelfexpressie op zijn eigen voorwaarden te herdefiniëren. In dit interview verkennen we zijn bepalende momenten—de uitdagingen van opgroeien zonder gezien te worden, de levensveranderende impact van queer kunst, en hoe lingerie een krachtig middel werd om zijn lichaam en verhaal op te eisen. 

Kun je ons iets over jezelf vertellen?

Ik ben Christopher en ik werk als televisieproducent. Tegenwoordig woon ik in de levendige queer gemeenschappen van Wenen en Berlijn, maar ik ben opgegroeid in een heel andere wereld. Een wereld die me niets over mezelf zou vertellen. Een conservatief en landelijk gebied in Oostenrijk waar queer zijn vaak onzichtbaar of onuitgesproken was. Hoewel mijn ouders openstonden en me altijd zouden steunen, zag ik nooit iemand zoals ik. Dit liet me met een constant gevoel achter dat ik niet in de pas liep, dat ik er niet bij hoorde.

Vandaag vind ik vreugde in kunst en creativiteit. Ik heb een grote passie voor fotografie, vooral voor het werk van Robert Mapplethorpe. Zijn gedurfde en onverduisterde verkenning van queer identiteit, intimiteit en schoonheid was voor mij een enorme inspiratie en hielp me mijn eigen reis te navigeren en kracht te vinden in het omarmen van wie ik ben.

Samen met vrienden organiseer ik ook een muziekfestival in het stadje waar ik ben opgegroeid, waar ik probeer de focus te leggen op het creëren van een veiligere ruimte en bewustzijn vergroten, vooral voor queer mensen. Iets wat ik altijd heb gemist toen ik opgroeide. (@kulturindermühle)

Kun je beschrijven hoe je als kind en tiener voor het eerst begon te begrijpen en te verkennen wat je seksualiteit was? Waren er tijdens je vormende jaren cruciale momenten die je begrip van je seksuele identiteit hebben gevormd? Zo ja, kun je die ervaringen delen?

Al vanaf jonge leeftijd wist ik dat ik anders was, zelfs nog voordat ik de woorden had om het te beschrijven. Als kind waren er geen zichtbare voorbeelden van queer zijn om me heen, en het voelde alsof mijn bestaan op de een of andere manier een fout was of iets dat verborgen moest worden. Zonder te weten dat een ander leven mogelijk was, probeerde ik me aan te passen en speelde ik een versie van mezelf die als hetero kon doorgaan. Ik droomde altijd van een ander leven waarvan ik op de een of andere manier wist dat het mogelijk was.

Een keerpunt kwam toen ik voor het eerst series met queer personages zag (wat toen echt nog niet veel was in vergelijking met nu) en boeken met queer verhalen las. Het was het bewijs van wat ik onderbewust al had gevoeld; er was echt niets mis met me. Het liet me beseffen dat er andere manieren waren om te leven en te liefhebben, ver buiten de grenzen van de wereld waarin ik was opgegroeid.

Het ontdekken van queer kunst breidde dit besef uit. Ik begon een andere manier van zijn te zien en begon de beperkingen die op me waren opgelegd te verwerpen.

Hoe hebben maatschappelijke of culturele verwachtingen rond gender en seksualiteit je ontdekkingsreis beïnvloed?

Maatschappelijke en culturele verwachtingen rond gender en seksualiteit waren als een onzichtbare kracht die op me drukte en dicteerde wat ik wel of niet kon zijn. Toen ik opgroeide, was er geen ruimte voor iemand die niet in een strikt binair begrip van gender en seksualiteit paste. Ik voelde de druk om te verbergen wie ik was, om te doen alsof ik iemand was die ik niet was, alleen maar om geaccepteerd te worden.

Het overwinnen van de rigide, heteronormatieve binaire ideologie en ontsnappen aan de vaak giftige mannelijkheid van die jaren was een uitdaging en soms een behoorlijk pijnlijke reis. Maar het leidde me naar een leven dat gelukkiger, vervuldiger en authentieker is, waarin ik mijn verlangens stap voor stap kan verkennen. 

Kun je je herinneren wanneer je voor grote uitdagingen stond om je ware zelf te uiten? Hoe heb je in die momenten veerkracht of kracht gevonden?

Er waren veel momenten waarop ik me diep geïsoleerd voelde en verward was over wie ik was, vooral tijdens mijn tienerjaren, maar ook in mijn vroege twintiger jaren.  Het was een uitdaging om de persoon die ik van binnen voelde te verzoenen met de persoon die ik moest zijn. Ik vond kracht in het vasthouden aan het geloof dat er meer in het leven moest zitten dan de nauwe definities om me heen. Het ontdekken van kunst en fotografie werd een reddingslijn; het zien van het werk van Robert Mapplethorpe, die kwetsbaarheid en kracht in gelijke mate vastlegde, gaf me de moed om te geloven in de waarde van mijn eigen identiteit. Zijn werk was het bewijs dat schoonheid kon bestaan in verzet tegen normen. 

Waren er specifieke keerpunten in je reis die je in staat stelden om je seksualiteit en identiteit vollediger te omarmen?

De belangrijkste keerpunten waren het verhuizen naar steden als Wenen en Berlijn, waar ik gemeenschappen en vrienden vond die queer zijn in al zijn vormen vierden. Ik ontmoette mensen die hun waarheid openlijk en vreugdevol leefden en dit was ongelooflijk bevrijdend. Ik begon ook kunst en fotografie dieper te verkennen, niet alleen als toeschouwer maar ook als deelnemer. Dit stelde me in staat om aspecten van mezelf die ik had verborgen te houden, stap voor stap te omarmen, en de kracht van mijn eigen uniekheid te erkennen.

Zie je lingerie of ondergoed als een medium om traditionele opvattingen over gender, intimiteit of seksualiteit uit te dagen of te herdefiniëren? Hoe heeft dit je relatie met je lichaam of anderen beïnvloed?

Absoluut. Lingerie en ondergoed kunnen ongelooflijk krachtige vormen van zelfexpressie zijn, waardoor mensen zich kunnen bevrijden van traditionele opvattingen over gender en intimiteit. Voor mij is het een manier om mijn lichaam op te eisen en het op mijn eigen voorwaarden te vieren. Net als fotografie is het een manier van verhalen – een visuele taal die conventionele ideeën uitdaagt en uitnodigt tot nieuwe gesprekken over identiteit en verlangen. 

Als je terugkijkt op je reis, welk advies zou je geven aan iemand die worstelt om zijn identiteit te verzoenen met maatschappelijke normen?

Nou, tegen iedereen die nu worstelt zou ik zeggen: vertrouw erop dat je ware zelf het omarmen waard is, zelfs wanneer het voelt alsof de wereld om je heen er geen ruimte voor maakt. Het is oké om de tijd te nemen, te verkennen en te vinden wat goed voor je voelt. Zoek queer gemeenschappen, kunst en mensen op die je het gevoel geven gezien en begrepen te worden. En wees niet bang om de normen uit te dagen die je niet dienen, want juist bij die uitdagingen zul je je kracht en vrijheid vinden. Er is geen juiste manier om te zijn; probeer zo authentiek mogelijk te leven; dat is je grootste troef. 

Hoe blijf je vandaag evolueren in je relatie met identiteit, intimiteit en zelfexpressie?

Ik blijf mijn verlangens verkennen, stap uit mijn comfortzone en blijf openstaan voor nieuwe ervaringen, want uiteindelijk heb ik het sterke gevoel dat er in de wereld nog zoveel meer te ontdekken valt dat ik graag zou willen zien. Ik vind inspiratie in kunst en de geweldige mensen om me heen, en ik gebruik fotografie om mijn reis vast te leggen en te vieren. Ik denk nog vaak terug aan dat kleine queer jongetje in het Oostenrijks platteland en bedank hem dat hij vast hield aan zijn dromen, ook al kon hij toen nog niet zien hoe ze in de toekomst werkelijkheid zouden worden. Nu leef ik met nieuwsgierigheid, creativiteit en de vastberadenheid om zo authentiek mogelijk te zijn.

Fotografie:
Pascal Schrattenecker